مفضل بن عمر در کتاب "الصراط "از عالم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت کرده است که درباره سخن خداوند: ﴿و خود را با دست خویش به هلاکت میفکنید﴾ فرمود: مقصود از هلاکت، بازگشت به مرتبه چهارپایان است.

خداوند متعال فرمود: ﴿و حج و عمره را برای خدا به پایان رسانید. پس اگر بازداشته شدید، هر مقدار از قربانی که میسر شد تقدیم کنید، و سرهای خود را نتراشید تا قربانی به محل خود برسد. و هر کس از شما بیمار باشد یا در سر خود آزاری داشته باشد باید کفاره‌ای از روزه یا صدقه یا قربانی بپردازد. و چون ایمن شدید، هر کس از عمره تا حج بهره‌مند شود، هر مقدار از قربانی که میسر شد تقدیم کند، و هر کس نیافت، سه روز در ایام حج و هفت روز پس از بازگشت روزه بگیرد؛ این ده روز کامل است. این حکم برای کسی است که خانواده‌اش ساکن مسجدالحرام نباشند. و از خدا پروا کنید و بدانید که خدا سخت‌کیفر است ﴾

شیخ محمد حسین بمسقس در رساله" القمریة "گفت: در روز عرفه، معنا برای آنان آشکار شد و خود را به ایشان شناساند و پس از آنکه رؤیت و خطاب خویش را برای آنان ثابت کرد، شگفتی‌های قدرت خود را بر آنان آشکار ساخت. همچنین گفته شده است که یاد شدن از تراشیدن سر در روز عرفه، کنایه از سپیدی حرف صاد و زدودن شب و تاریکی، با پدید آمدن نور مطلق و ماه کامل تابان برای بندگان است.