محمد بن حسن بغدادی در رساله" المصرية "می‌گوید: از استادم ابوالفتح درباره معنای این آیه پرسیدم. او گفت :از استادان خود، با سلسله سند تا سید ابوعبدالله نقل شده است که فرمود: هر کس با اخلاص و برای رسیدن به رستگاری و نجات، در پی معرفت حقیقت باشد، خداوند شخصی را یا صاحب مقام و یا صاحب تقوا برای او فراهم می‌کند تا او را به معرفت خداوند سبحان رهنمون سازد. و اما معنای این سخن خداوند که فرمود: ﴿دعای دعاکننده را هنگامی که مرا بخواند اجابت می‌کنم ﴾این است که هرگاه مرا با حقیقت لاهوتی بشناسد، حجاب نورانی مرا نیز بشناسد، و از راه باب معرفت وارد شود، او را از دیدار خود و رسیدن به کمال معرفتم محروم نمی‌گردانم. پس باید تنها حقیقت را اجابت کنند و به یگانگی او ایمان آورند، باشد که به مشاهده و مقام بلند هدایت شوند. و درباره این سخن خداوند: ﴿و هرگاه بندگانم درباره من از تو بپرسند، پس همانا من نزدیکم ﴾فرمود: این سخن برای پیامبر است تا به ما بیاموزد که حقیقت، نزدیک است و دور نیست.

شیخ حاتم جدیلی در کتاب "التجريد "می‌گوید: مقصود، امیرالنحل -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ دعا و اخلاص به سوی اوست، زیرا او هر جا که او را بجویی، و حتی فراتر از هر آنچه در ذهن تصور کنی، حاضر است. برای کسی که او را شناخته و به سوی او روی آورده، غایب نیست؛ و برای کسی که در او تردید کرده و انکارش نموده، موجود نیست. برای