محمد بن سنان برای گروهی از یاران خود این آیه را چنین تفسیر کرد و گفت ماه یعنی هاشم. رمضان یعنی ابوطالب. که نازل شد یعنی عبدالله. درآن یعنی زبیر، که عموی رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- است. قرآن یعنی محمد. هدایت یعنی امیر نحل -عَزَّ عَزُّهُ- که آفریدگان به‌وسیله شناخت او هدایت یافتند. برای مردم یعنی شیعیان زیرا مقصود از مردم در این موضع، شیعیان هستند و غیر از آنان تنها همانند انسان‌اند؛ چراکه واژه مردم در برخی آیات مورد ستایش و در برخی دیگر مورد نکوهش قرار گرفته است. و مقصود از: ﴿نشانه های روشن از هدایت و فرقان﴾ محمد و کسانی هستند که پس از او دارای مقامات‌اند. و معنای: ﴿پس هر کس از شما این ماه را درک کرد باید آن را روزه بدارد﴾ این است که هر کس هاشم ابوطالب، زبیر و عبدالله را درک کند، باید بداند که آنان غایتی دارند که به سوی آن منتهی می‌شوند. و معنای: ﴿وهر کس بیمار یا در سفر بود پس تعدادی از روزهای دیگر﴾ این است که هر کس درباره آنان، یا در طلب معرفتشان، یا در فراگیری علومشان، یا در آگاهی از راز آنان دچار تردید باشد، باید آن را در روزهای دیگری جبران کند. و مقصود از: ﴿پس تعدادی از روزهای دیگر﴾ سلسل و امامانی هستند که پس از او می‌آیند.