رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: مؤمن همیشه روزه‌دار است. ؛ یعنی همواره آنچه را که بر آن است، پنهان می‌دارد.

شیخ علی عباس در کتاب "ریاض الأذهان "می‌گوید: روزه معین بر شما واجب شده است؛ یکی از حدود پنج‌گانه مقرر. این ماه، یکی از دوازده ماه سال است که سی روز و سی شب دارد. هر روز آن شخصی است و هر شب آن نیز شخصی دیگر، و بر ذات او و بر اشخاص روزها و شب‌هایش برترین درود و کامل‌ترین سلام باد. در نزد ما برای روزه معانی گوناگونی وجود دارد، از جمله: روزه همان سکوت است. روزه ماه همان سکوتی است که عبدالله آن را آشکار ساخت؛ ازاین‌رو سکوت، اصل روزه است و مقصود از آن، پایبندی به تقیه است؛ یعنی علم الهی به غیر شایسته آن سپرده نشود و در میان نااهلان منتشر نگردد. هر کس چنین کند، تبذیر کرده است، و هر کس آن را نزد نااهلان افشا کند، از کسانی است که خداوند درباره‌شان فرموده است: ﴿همانا تبذیرکنندگان برادران شیاطین‌اند﴾ و از دیگر معانی آن اینکه روزه ماه، پنهان داشتن معرفت وجود آشکارشده به فیض فزاینده در مقام والا، از غیر اهل آن است. با اینکه روزه، به تصریح آیه شریفه، سکوت از سخن گفتن است، در آن اشاره‌ای نیز هست به اقرار بر برتری و تعالی ذات خداوند از آنکه زبان‌ها بتوانند او را وصف کنند یا دهان‌ها نامش را به حقیقت ادا نمایند؛ زیرا برای او مثالی زده نمی‌شود و هیچ گوینده‌ای را در