یعنی اگر وصی بیم داشته باشد که وصیت‌کننده در آنچه وصیت کرده، از حق منحرف شده یا به چیزی سفارش کرده که مورد رضایت خدا نیست، گناهی بر وصی نیست که آن را به حق بازگرداند و به آنچه موجب خشنودی خدا و در مسیر خیر است اصلاح کند.
و از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است: هرگاه کسی وصیتی کند، برای وصی جایز نیست که وصیت او را تغییر دهد، بلکه باید آن را همان‌گونه که وصیت شده اجرا کند. اما اگر اجرای آن برخلاف فرمان خدا باشد، اجرای آن به همان صورت نافرمانی خدا و ستم است. در چنین حالتی برای وصی جایز است که وصیت را به حق بازگرداند و اصلاح کند.
سپس خداوند متعال می‌فرماید: ﴿ای کسانی که ایمان آورده‌اید، روزه بر شما مقرر شده است؛ همان‌گونه که بر کسانی که پیش از شما بودند مقرر شده بود، باشد که پرهیزگار شوید﴾
ابومحمد حسن بن علی بن شعبه حرانی در کتاب "حقائق أسرار الدین "گفته است: خاموشی را پیشه کنید و معرفت خدا را آشکار نسازید؛ این همان تقیه است، تا زمانی که خداوند متعال اجازه آشکار شدن و پرده‌برداری از آن را صادر کند.
و شاب ثقه در کتاب "المعارف "گفته است: