ابومحمد حسن بن علی بن شعبه حرانی در کتاب "حقائق أسرار الدین "گفته است:

در باطن، مقصود از پدرومادر، دو یتیمی هستند که علم باب را به تو می‌رسانند همان بابی که پدر بزرگ‌تر است و نور او بر تو تابیده و نعمت‌هایش را بر تو کامل ساخته است. و نیز در باطن، مقصود از پدر و مادر، دو شخص‌اند؛ از جمله برادر مؤمنی که معرفت را به تو می‌آموزد. پس از او دانش بیاموز و آن معرفت را حفظ کن.

سپس خداوند متعال می‌فرماید: ﴿پس هر کس آن وصیت را، پس از آنکه آن را شنید، دگرگون سازد، گناه آن تنها بر عهده کسانی است که آن را تغییر می‌دهند. بی‌گمان خداوند شنوا و داناست. و هر کس از انحراف یا گناهی از سوی وصیت‌کننده بیم داشته باشد و میان آنان اصلاح کند، گناهی بر او نیست؛ زیرا خداوند آمرزنده و مهربان است﴾

در تفسیر "الصافی "اثر فیض کاشانی آمده است: در کتاب‌های الکافی و تفسیر عیاشی چنین نقل شده است:

از امام باقر -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که درباره این سخن خداوند: ﴿پس هر کس آن را پس از آنکه شنید دگرگون سازد﴾ سؤال شد. حضرت فرمود: این حکم با آیه بعد تخصیص یافته است؛ آنجا که خداوند می‌فرماید: ﴿پس هر کس از انحراف یا گناهی از سوی وصیت‌کننده بیم داشته باشد﴾