مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- در کتاب "الهفت "روایت کرده است که مولایم امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره معنای این سخن خداوند: ﴿و برخی از مردم به جای خدا همتایانی برمی‌گزینند﴾ فرمود: یعنی حجاب‌ها را همتای خدا قرار می‌دهند و همان‌گونه که از خداوند، پروردگار جهانیان، اطاعت می‌کنند، از آن‌ها نیز اطاعت می‌کنند؛ در حالی که خداوند به وسیله همین حجاب‌ها خود را پوشیده داشته است، تا آنان از راه او گمراه شوند.

و سید ابوعبدالله در "الرسالة "و نیز در "الهدایة الکبری "فرموده است: مراد از آتش مسخ‌شدگی است. و این‌که خداوند می‌فرماید اعمال خود را مایه حسرت می‌بینند یعنی نسبت به خانه‌ها، اموال، دارایی‌ها، میراث و ساختمان‌هایی که در دنیا آباد کرده بودند دچار حسرت و اندوه می‌شوند.

آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ورای این‌ها، برای کسی که معرفت او را بی‌نیاز ساخته باشد، پاداش و بی‌نیازی وجود دارد. این نعمت پایان و کرانه‌ای ندارد، نه فنا می‌پذیرد و نه نهایتی برای آن است؛ زیرا بی‌انتهاست و اقرار و معرفت به آن نیز بی‌انتها خواهد بود.