نیندیشیدند و از آن پند نگرفتند، به سبب زنگاری که بر دل‌هایشان نشسته و پرده‌ای که بر دیدگانشان افتاده است.

و ابومحمد حسن بن علی بن شعبه حرانی در رساله" حقائق أسرار الدین "گفته است:

عالم -عَزَّ عَزُّهُ- در کتاب "الأسوس "فرموده است: مردم بر دو دسته‌اند :آزادگان و بندگان. عالمان، آزادگان‌اند و نادانان، بندگان. اما کافران، بندگان بندگان‌اند همانند چهارپایانی که بر آن‌ها سوار می‌شوند یا آن‌ها را سر می‌برند و به وسیله آنان به خدا تقرب می‌جویند. و اما مقصود از سخن خداوند که فرمود﴿ :و برخی از مردم به جای خدا همتایانی برمی‌گزینند، آن سه سرچشمه بدی هستند که خدا آنان را لعنت کرده است﴾

و در کتاب "صحیفة الأبرار "از جابر بن یزید جعفی -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که گفت

از امام باقر -عَزَّ عَزُّهُ- درباره معنای این آیات پرسیدم. فرمود: به خدا سوگند مقصود از آنان، پیروان فلان و فلان هستند که آنان را به جای امامی که خدا برای مردم امام قرار داده بود، پیشوای خود گرفتند. به خدا سوگند، ای جابر !آنان پیشوایان گمراهی و پیروان ایشان‌اند.