خداوند متعال فرموده است: ﴿بی‌تردید در آفرینش آسمان‌ها و زمین، و آمد و شد شب و روز، و کشتی‌هایی که در دریا در حرکت‌اند و آنچه به مردم سود می‌رسانند، و آبی که خدا از آسمان فرو فرستاد و به وسیله آن زمین را پس از مردنش زنده کرد و در آن از هر جنبنده‌ای پراکند، و نیز در گردش بادها و ابرهای رام‌شده میان آسمان و زمین، برای خردمندان نشانه‌هایی است ﴾
سید جنان در کتاب "ایضاح المصباح "گفته است: خداوند تبارک و تعالی بر این چهار باد، چهار فرشته گمارده است که به چهار باد مشهورند :صبا، دبور، شمال و جنوب. این‌ها بادهای رحمت‌اند. همچنین ابرها از عالم اویند، و از جمله آن‌ها ابر رحمت است که باران را حمل می‌کند و آن را به هر سرزمینی که مأمور باشد فرود می‌آورد. ابرها نام‌های فراوانی دارند؛ از جمله :رذاذ، مسری، مزن و غیر آن.
و شیخ حسین احمد در رساله" تذکرة المریدین "گفته است: شب و روز، نمادی از غیبت و ظهور هستند. شب، نمونه غیبت و روز، نمونه ظهور است؛ زیرا نخستین ظهور مولای ما در هابیل بود. هنگامی که او را دیدند، گفتند :تو همان نور عظیمی، تو پروردگار مایی. پس چون در نخستین ظهور نورانی، اهل اقرار به نورانیت او اقرار کردند، و اهل انکار نیز به اختیار خود بر انکارشان پایدار ماندند، پس او در زمان مقرر از آنان غایب شد. آن غیبت را نمونه شب و پوششی قرار داد، و آن ظهور نخستین نورانی