مولای ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: سخت‌ترین عذاب دوزخ از آن مردی است که بر برادر مؤمن خود، به سبب سخنی که گفته یا کاری که انجام داده، عیب بگیرد. اینان همان کسانی هستند که خداوند درباره آنان فرموده است﴿ :آنانند که خدا لعنتشان می‌کند و همه لعنت‌کنندگان نیز آنان را لعنت می‌کنند﴾.

شیخ ابراهیم عبداللطیف در"شرح دیوان شیخ" نقل می‌کند که سید ابوعبدالله -نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ- در دیوان خود چنین سروده است:

اگر گفتارم، اندرزهایم و اشاراتم، شما را کفایت کند، چه بهتر. اگر نه، آنچه را از من می‌شنوید حفظ کنید؛ زیرا تصمیمم را استوار کرده‌ام که آنچه را پنهان داشته بودم آشکار سازم؛ از بیم لعنت‌هایی که در آیه وعده داده شده است.

شارح می‌گوید: مقصود ایشان این است که اگر به اشارات و کنایات من بسنده نمی‌کنید، اکنون سخن را به صراحت بشنوید؛ زیرا عزم خود را جزم کرده‌ام که آن راز پنهانی را که تاکنون از شما پوشیده بودم آشکار سازم، از ترس و برای رهایی از تهدیدی که در این آیه آمده است.

و خداوند متعال فرمود﴿:مگر کسانی که توبه کردند، اصلاح نمودند و حقیقت را آشکار ساختند؛ پس توبه آنان را می‌پذیرم، و من بسیار توبه‌پذیر و مهربانم﴾.