سید محمد بن سنان در کتاب "الحجب والأنوار "می‌گوید: مراد از آنان، مومنان ضعیفی هستند که در مرحله کودکی و ناپختگی روحانی به سر می‌برند، تا آنکه رحمت الهی آنان را فرا گیرد و از مرحله آزمون و محنت به مقام صفا و پاکی برسند زیرا خداوند آنان را به اطاعت از فرشتگان فرمان داد، اما اطاعت نکردند؛ ازاین‌رو از مراتب خود سقوط کردند و به جایگاه آزمایش و محنت فرود آمدند. آنان همان آزموده‌شدگان‌اند و این آیه درباره ایشان نازل شده است.

و خداوند متعال فرمود﴿ :همانا صفا و مروه از نشانه‌های خداست؛ پس هر کس حج خانه خدا یا عمره به‌جا آورد، گناهی بر او نیست که میان آن دو سعی کند. و هر کس کار نیکی را از روی میل انجام دهد، همانا خداوند سپاسگزار و داناست﴾.

امیر حسن بن مکزون در رساله "تزکیة النفس "می‌گوید :حج، عبارت است از روی آوردن مؤمنی که در بند مزاج و طبیعت اسیر شده، به سوی عالم قدس، از راه پایبندی به اعمالی که موجب عفو و آمرزش او از گناهی می‌شود که او را در زندان طبیعت گرفتار ساخته است. و مقصود از خانه، عقل اول است که خداوند قصد کردن آن و سجده بردن به سوی آن را بر مؤمن واجب کرده است؛ زیرا آن، وجه الهی است که مؤمن به سوی آن روی می‌آورد و از طریق آن قصد وصول به خداوند را می‌کند.

و شاب ثقه در رساله "حجة العارف "می‌گوید: