سید ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: معنویت و حقیقت مرا همان‌گونه که محمد و سلمان را شناختید، بشناسید؛ و همانا منزلت من از آن دو برتر است.

شیخ علی عباس در کتاب "ریاض الأذهان"، درباره سخن خداوند متعال﴿ و شکر مرا به‌جا آورید﴾ می‌گوید: شکر، نزد ما و بر اساس اعتقاد ما، آن است که معرفت خداوند متعال را به کسانی که آن را نمی‌دانند، از طالبان شایسته و مومنان ضعیف آموزش دهید.

و شیخ حاتم جدیلی در کتاب "التجريد" می‌گوید: زیرا آنان با یاد خدا انس می‌گیرند و به سوی او آرامش می‌یابند. و مقصود از ذکر، سید محمد است. هیچ شرافتی همانند علم و ذکر نیست. پس خدا را آن‌گونه که سزاوار یاد اوست، در همه اوقات یاد کنید؛ زیرا یاد خدا، لذتی در ذات و جان انسان است.

خداوند متعال می‌فرماید﴿ :ای کسانی که ایمان آورده اید، از صبر و نماز یاری بجویید؛ همانا خداوند با صابران است َ﴾

شیخ علی عباس در رساله" ریاض الأذهان" می‌گوید: استعانت، به معنای طلب یاری است. مقصود از صبر، آن است که انسان درد و رنج بلا را نزد غیر خدا شکایت نکند. صبر بر دو گونه است: اول صبر بدنی :تحمل سختی‌ها با جسم و پایداری در برابر آن‌ها و دوم صبر نفسانی :بازداشتن نفس از خواهش‌های شهوانی و تمایلات طبیعی.