حالی که با آن مظهر آشکار و فروزان ظهور کرده است. و این ظهور، همان حقی است که از جانب پروردگار توست.

و شیخ حسین احمد در رساله "غنیمة السفر "گفته است: اهل توحید در کتاب‌های خود بیان کرده‌اند که همه مساجد، اشخاص میم -عَزَّ عَزُّهُ- هستند؛ اما میم قدیم را از تجزیه تبعیض و تقسیم منزه دانسته‌اند، و این امور را بر نوع حادث و برگزیده‌ای که از نور نور او پدید آمده است حمل کرده‌اند؛ همان که به وسیله آن با باب کریم درآمیخت. در نتیجه باب، خانه، مسجد و مقام می‌گردد، و همه این‌ها دلالت بر آن دارد که باب، همان حظیره قدس و جایگاه انس است.

خدای متعال فرمود﴿ :همان‌گونه که در میان شما پیامبری از خودتان فرستادیم که آیات ما را بر شما می‌خواند، شما را پاکیزه می‌گرداند، کتاب و حکمت را به شما می‌آموزد و آنچه را نمی‌دانستید به شما تعلیم می‌دهد﴾.

شیخ حسن بن حمزه شیرازی در کتاب "التنبیه "درباره فرمایش خداوند﴿ :و به شما آنچه را نمی‌دانستید تعلیم می‌دهد﴾، گفته است :یعنی علوم الهی لدنی را به شما می‌آموزد؛ ازاین‌رو تعلیم را به اسم اعظم نسبت داده است.

مؤلف می‌گوید: اسم اعظم -عَزَّ عَزُّهُ- در این آیه همان رسول است. او جایگاه اسماء و صفات است؛ اسماء و صفاتی که مولای او به وی عطا فرموده است؛ همان