محمد بن سنان در کتاب "الحجب والأنوار "از امام روایت کرده است که فرمود شنیدم امام می‌فرمود :مؤمن از خداست؛ نه متصل به اوست و نه جدا از او، بلکه از این نیز نزدیک‌تر است. هنگامی که خدا او را به خود پیوند داد، دیگر او را از خود جدا نساخت. و از کرامت مؤمن نزد خدا آن است که او را به نام خود نامید به روح خود تأییدش کرد، او را با خود قرین ساخت و او را حجت بر آفریدگانش قرار داد. ازاین‌رو فرمود﴿ :تا بر مردم گواه باشید ﴾؛ و مقصود از این گواهان مومنان هستند.

خدای متعال فرمود﴿ :ما گردش چهره تو را به سوی آسمان می‌بینیم، پس قطعا تو را به قبله‌ای برمی‌گردانیم که از آن خشنود باشی؛ پس روی خود را به سوی مسجدالحرام بگردان، و هر جا که باشید، روی‌های خود را به سوی آن بگردانید. و بی‌گمان کسانی که کتاب به آنان داده شده، به خوبی می‌دانند که این فرمان، حقی از جانب پروردگارشان است، و خدا از آنچه انجام می‌دهند غافل نیست﴾.

شیخ ثقه در کتاب "باطن الصلاة "گفته است :یعنی قبله‌ای باطنی، و اشخاصی که در هر زمان باید به سوی آنان توجه شود؛ قبله حق و شخصی که اطاعت از او واجب است. قبله، رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- است و او همان کعبه است. بنابراین، در هر حال باید به سوی او توجه کرد و در ظاهر و باطن، درخواست و توسل به او نمود.