حقیقتش دگرگون یا تبدیل شود؛ بلکه تنها به صورت صفتی از آن چیز دیده می‌شود، و همین صفت برای بینندگان حجابی می‌گردد. زیرا هنگام ظهور ذات، ناگزیر باید صفتی باشد که ذات از طریق آن برای دیده‌ها آشکار گردد تا از همان طریق با بندگان سخن بگوید.
شیخ محمود حسن محمد بتعلوس در رساله"المطالع البهية "می‌گوید: این همان چیزی است که اسم اعظم در مرکز حکیم بدان اشاره کرده است؛ یعنی صبغه‌ای که خداوند برای بندگانش آشکار ساخته است، و آن عین حقیقت ذات است که از ذات کلی برای ظهور و نطق به وسیله اسماء حسنا اختصاص یافته است؛ اسم‌هایی که مظاهر ذات بلندمرتبه الهی‌اند.
خدای متعال فرمود﴿ :بگو :آیا درباره خدا با ما مجادله می‌کنید، در حالی که او پروردگار ما و پروردگار شماست؟ اعمال ما برای ماست و اعمال شما برای شما، و ما برای او اخلاص داریم ﴾
سپس شیخ حاتم جدیلی در کتاب "التجرید "به تفسیر این آیه می‌پردازد که ادامه آن در بخش بعدی متن آمده است.