و شیخ حسین احمد در کتاب "قلائد الدرر "می‌گوید: همه پیامبرانی که از نسل ابراهیم آمدند، در پی شناخت سه شخص بودند که بر ابراهیم در یک هیئت، با یک زبان و یک مثل وارد شدند. پس دانستند که او همان واحد ازلی و سرمدی است که پیش از ظهور بشریت، در عالم نورانیت و در سه صورت، از آنان پیمان گرفت. این همان پیروی از ملت ابراهیم است؛ یعنی تسلیم شدن در برابر پروردگار جهانیان و وفاداری به همان پیمان نخستین که خداوند در عالم نورانیت، در قالب سه صورت، از آفریدگان خود گرفت. و این همان دین استوار است. سپس خداوند، برای ترغیب به عبادت و اقرار به آن نور فرمود: و ابراهیم، فرزندان خود را به آن سفارش کرد. و در اینجا، مقصود از ابراهیم اسم اعظم است.

و فرزندان او، مومنان عارف هستند. او آنان را سفارش کرد که بر همان پیمان نخستین که در عالم نورانیت و در سه صورت از بندگان گرفته شده بود، استوار بمانند.

پس این همان دینی است که خداوند برای بندگان خود برگزیده است، و ایمان آوردن به آن و تسلیم شدن در برابر مقتضای آن برای پروردگار جهانیان واجب است. یعنی همان میثاق نخستین که از ابراهیم گرفته شد و او فرزندانش را به آن سفارش کرد هنگامی که این میثاق به یعقوب رسید، از فرزندان خود درباره آن پرسید. این پرسش برای آگاهی و اطمینان بود؛ و مقصود از پاسخ آنان این بود که: ما بر عبادت پروردگاری