و شیخ محمد کلازی انطاکی در کتاب "التأييد "می‌گوید: بلد همان جایی است که آن بیت در آن قرار دارد؛ همان بیتی که خداوند مردم را به سوی آن دعوت کرده و به اطاعتش تشویق نموده است. آن بیت همان صورت آشکار و قابل رؤیت است؛ حجابی برای ناظران، مقصد توجه آنان و محل اعتماد ایشان. هر کس به آن اقرار کند و آن را بشناسد از مسخ‌شدگی در امان خواهد بود.

سپس خداوند می‌فرماید: ﴿و آن‌گاه که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه را بالا می‌بردند، گفتند :پروردگارا، از ما بپذیر که تو شنوا و دانایی. پروردگارا، ما را تسلیم فرمان خود قرار ده و از نسل ما نیز امتی فرمانبردار برای خود پدید آور، و مناسکمان را به ما نشان ده و توبه ما را بپذیر، که تو بسیار توبه‌پذیر و مهربانی﴾

شیخ صالح ناصر در کتاب "العقائد الروحية "می‌گوید:

هنگامی که به حضرت ابراهیم -عَزَّ عَزُّهُ- و اسماعیل -عَزَّ عَزُّهُ- فرمان داده شد که پایه‌های خانه را برپا کنند، خداوند به ابراهیم دستور داد که مردم را به حج فراخواند. ابراهیم عرض کرد: پروردگارا !چه کسی صدای مرا به مردم خواهد رساند؟ خداوند فرمود: اذان و دعوت بر عهده توست، و رساندن آن بر عهده من. پس ابراهیم بر بلندی‌ ایستاد و ندا داد: ای بندگان خدا !پروردگارتان برای شما خانه‌ای بنا کرده است؛ پس به سوی آن حج گزارید و دعوت کننده خدا را اجابت