و در وجهی دیگر گفته شده است: بیت، معرفت حجابی است که خداوند در آغاز آفرینش، جهانیان را به اطاعت و سجده بر او فرمان داد. پس همگان سجده کردند، جز ابلیس. ازاین‌رو، برای ابلیس و پیروانش نیز این بیت قرار داده شد که به سوی آن حج و سعی کنند، اما برای گمراهی و خواری. در مقابل، اهل ایمان و صاحبان کتمان، آن حجاب را شناختند، ولایتش را پذیرفتند و اهل مراتب قدس او و ظهوراتش را در مقاماتی که خانه‌های او هستند، شناختند؛ همچنین ظهورات او را در مساجد یعنی جایگاه‌هایی که از طریق آنها ظهور کرده و از آنها سخن گفته است شناختند، و این مساجد همان حجاب‌های او هستند.

سپس خداوند متعال می‌فرماید: ﴿و آن‌گاه که ابراهیم گفت :پروردگارا، این سرزمین را شهری امن قرار ده و اهل آن را هر که از آنان به خدا و روز واپسین ایمان آورد از انواع روزی‌ها بهره‌مند ساز. خداوند فرمود :و هر که کفر ورزد، اندکی او را بهره‌مند می‌سازم، سپس او را به سوی عذاب آتش می‌کشانم، و چه بد سرانجامی است﴾

امیر حسن بن مکزون در رساله" تزكية النفس "می‌گوید: در باطن ایمان، این آیه اشاره به ورود به حرم ایمن دارد؛ همان حرمی که خداوند عذاب را بر هر کس که وارد آن شود، حرام کرده است.