و محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله" المصریة "می‌گوید: از استادم، ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی، درباره معنای این آیه پرسیدم. او گفت: این معنا را از استادان خود، با سلسله سند تا سید خصیبی، نقل کرده‌ام که فرمود: این سخن پس از مقام نبوت بیان شد و مقامی که خداوند با آن، ابراهیم را بر مرتبه نبوت برتری بخشید، این بود که خداوند در صورتی همانند صورت او ظاهر گردد. او پیش از این اسم و حجاب بود سپس به مقام امامت رسید و به معنای مثلی تبدیل شد.

سپس مؤلف از کتاب "صحیفة الأبرار "تألیف محمد بن محمد الحسین، مشهور به تقی نقل می‌کند:

از حضرت رضا -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: آیا مردم حقیقت مقام امامت و جایگاه امام را می‌شناسند تا بتوانند درباره آن داوری یا انتخاب کنند؟ همانا امامت از نظر قدر و منزلت، بزرگ‌تر، از جهت شأن، والاتر، از حیث مقام برتر، از نظر جایگاه، استوارتر، و از لحاظ حقیقت، ژرف‌تر از آن است که مردم با عقل‌های خود به آن برسند، یا با اندیشه‌های خویش آن را دریابند، یا با انتخاب خود امامی را برگزینند.

خداوند، امامت را پس از نبوت و مقام خلت، به حضرت ابراهیم خلیل -عَزَّ عَزُّهُ- اختصاص داد و آن را به‌عنوان مرتبه‌ای سوم و فضیلتی والا به او عطا کرد و بدین وسیله