شیخ طاهر حسن خطیب در رساله خود گفته است:

همانا خداوند، خلیل خود حضرت ابراهیم -عَزَّ عَزُّهُ- را به مقام امامت وعده داد و به او خبر داد که امام را در صورتی همانند صورت او ظاهر خواهد ساخت. پس ابراهیم خلیل -عَزَّ عَزُّهُ- از پروردگار خواست که این ظهور در میان ذریه او تحقق یابد. پس خداوند فرمود :من تو را امام مردم قرار می‌دهم. ابراهیم عرض کرد و از فرزندان من نیز؟ خداوند فرمود :پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد. پس خداوند آنچه را ابراهیم درخواست کرده بود، درباره ظهور اشخاصی همانند او که آنان را ذریه او، یعنی آفریده‌شدگان از نور او، دانسته است برایش تحقق بخشید. این خبر دادن نیز از باب یادآوری بود؛ زیرا ابراهیم، به سبب علمی که از مولای ازلی خود داشت، پیش از تحقق هر چیز، از آن آگاه بود. مقصود این بود که در عالم ظاهر افرادی پیدا خواهند شد که خود را به تو منسوب می‌کنند، ادعا می‌کنند از فرزندان تو هستند و عنوان امام بر خود می‌نهند، در حالی که در این ادعا ستمگر و باطل‌اند. ازاین‌رو خداوند در پاسخ، دوباره تأکید فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد. و مراد از ستمکاران، مشرکان هستند.