و محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله" المصرية "گفته است: معنای متعال، اسم را از نور ذات خویش ابداع و پدید آورد. بنابراین، مقصود از مخترع، چیزی است که آفریده شده است، و مخترع همان پدیدآورنده‌ای است که آن را آفرید؛ یعنی چیزی را پدید آورد که هیچ‌کس پیش از او همانند آن را نساخته بود. پروردگار ما از این مثال برتر و منزه است. و نیز گفته شده است :اختراع، جدا شدن صورت از صورتگر است، تا این از آن شناخته شود؛ این، پروردگار است و آن، بنده. و کاف، سید میم است و نون، سید سین و نیز گفته است: از قاضی ابوالعباس احمد بن یوسف درباره معنای این آیه پرسیدم. او گفت: این، سخن معنا درباره اسم خود و دلالت‌های آن بر خویش است. و نیز گفت اسم، به فرمان مولای خود، باب و ایتام را آفرید. و مقصود از کن، سید محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است.
و شیخ محمود حسن محمد بتعلوس در رساله "المطالع البهية "گفته است: زیرا مشیت و اراده، در هر آنچه بخواهد، از آن اوست.
خداوند متعال فرمود﴿ :و کسانی که نمی‌دانند گفتند :چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید یا نشانه‌ای برای ما نمی‌آید؟ پیشینیان آنان نیز همین سخن را می‌گفتند دل‌هایشان به یکدیگر شباهت دارد. ما نشانه‌ها را برای مردمی که اهل یقین‌اند، به روشنی بیان کرده‌ایم﴾