از مولای ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که شخصی از ایشان درباره سخن خداوند متعال پرسید﴿ :پروردگار مشرق و مغرب است، هیچ معبودی جز او نیست﴾ امام فرمود: مشرق، ناطق است و مغرب، صامت. آن مرد گفت پس آیا پروردگار ناطق، خود ناطق است؟ در نتیجه، آیا او پروردگار خویش خواهد بود؟ امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: او پروردگار آن صورتی است که آن را پنهان ساخت و به صورت دیگری همانند آن ظاهر شد؛ زیرا ناطق پیش از آنکه خداوند به وسیله او ظهور کند، صامت بود. هنگامی که خداوند نطق را آشکار ساخت او پروردگار تمام آن صورت است؛ چه صامت آن و چه ناطق آن. و بنا بر آنچه الجنان روایت کرده، آمده است: مشرق، همان کلمات آشکار است و بس؛ و مغرب، صاحب آن کلمات است، و در زبان سریانی به آن کابتا گفته می‌شود.

سپس خداوند متعال فرمود﴿ :و گفتند :خداوند فرزندی اختیار کرده است. منزه است او؛ بلکه هر چه در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست، و همگی در برابر او فرمانبردارند﴾

محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله" المصرية "گفته است: یعنی مقصود حسن و حسین -عَزَّ عَزُّهُمَا- هستند. خداوند بر آنان چنین مشتبه ساخت که برای او فرزندانی وجود دارد؛ همان‌گونه که برایشان چنین پنداشته شد که او به صورت بشر ظاهر شده است. پس چگونه ممکن است برای او همسر و فرزند باشد، در حالی که او برتر از