و محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله "المصریة "درباره این سخن خدای متعال﴿:و هر کار خیری که برای خود از پیش بفرستید، آن را نزد خدا خواهید یافت﴾ می‌گوید مقصود از آن، طلب دانش و عمل به آن است؛ زیرا دانش، جز با عمل متناسب با آن و به‌کار بستن فهم آن پذیرفته نمی‌شود، و نیز با استمرار در رهایی از بارهای سنگین آن زیرا خداوند مردم را به طلب علم تشویق کرده، به عمل بر اساس آن فرمان داده، و بر آن وعده پاداش داده است.
ابو محمد حسن بن علی بن شعبه حرانی در کتاب "حقائق أسرار الدین "می‌گوید پروردگار خود را بصیر نامیده‌ایم؛ زیرا هیچ‌یک از آنچه با چشم دیده می‌شود، مانند رنگ‌ها، بر او پوشیده نیست. و او سبحانه از آنچه انجام می‌دهیم و آنچه از کفر یا ایمان در سینه‌های خود پنهان می‌کنیم، آگاه است.
و یکی از عارفان در رساله خود می‌گوید: مقصود از این سخن خداوند﴿ :نماز را برپا دارید﴾، برپاداشتن اسم از طریق امتزاج با یازده مطلع بابی است. و مقصود از﴿زکات را بپردازید﴾، تجلی او در صفات است، نه به صورت صفاتی متباین؛ هرچند در مراتب متفاوت باشند، همانند انطباق کامل فعل با فعل و تیر با تیر.