شیخ حسین احمد در "رساله غنیمة السفر "می‌گوید: اهل ظلمت و کدورت، هنگامی که او را به صورت "أنزع بطین" دیدند، او را انکار کردند، از او گریختند و پس از آنکه شناخته بودند، به او کافر شدند. آنان روز اظله و ندای نخستین را به یاد آوردند و همین حجتی بر آنان گردید.

شیخ حسن سلمان خطیب در رساله" روضة الریاحین الزکیة "می‌گوید: هنگامی که خداوند سبحان در صورت بشر برای آنان ظاهر شد، او را انکار کردند و بر کفر خود پافشاری نمودند؛ چنان‌که خداوند فرمود﴿ :اما هنگامی که آنچه را می‌شناختند برایشان آمد، به آن کافر شدند﴾؛ یعنی هنگامی که همان کسی که در عالم ذر شناخته بودند، نزد آنان آمد، به او کافر شدند؛ زیرا کفر در سرشت آنان ریشه داشت. پس چون حجت از هر دو ظهور بر آنان تمام شد و در هر دو ظهور حق را انکار کردند، عذاب بر آنان قطعی گردید؛ در نتیجه مورد لعنت قرار گرفتند، واژگون شدند و به کسی ملحق گشتند که اصل و منشأ آنان و آغاز گمراهی‌شان بود؛ یعنی ابلیس، پیشوای شیاطین، که لعنت خدا بر او باد.

شیخ صالح بن علی نمیری در رساله "تذکرة العارفین "می‌گوید: چه کسی غیر از مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- بود که نزد آنان آمد، در حالی که او را می‌شناختند؟ او در همان صورتی بر آنان ظاهر شد که در ازل و عالم نخستین بر آنان ظاهر شده بود؛