سید محمد بن سنان زاهری -عَلَيْهِ السَّلَامُ- در کتاب "الحجب والأنوار" می‌گوید: این آیه شریفه در نکوهش کافران منکر نازل شده است؛ همان آفریدگانی که واژگونه شدند و به عقب بازگردانده شدند. خداوند آنان را هر اندازه که مشیت و اراده‌اش اقتضا کند، در عذاب جاودانه می‌گرداند؛ زیرا مشیت و قدرت از آن اوست.

گفتم: سرور و مولای من، مرا آگاه فرمایید که خداوند با خلق واژگونه‌شده چه می‌کند؟حضرت صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: آری، آنان را به عقب بازمی‌گرداند، و این همان معنای سخن خداوند در این آیه است. گفتم: سرورم، جایگاه آنان تا چه زمانی ادامه دارد؟ فرمود: از کشفی به کشفی دیگر. گفتم: سرورم، مقصود از کشف چیست؟ فرمود: از ظهوری به ظهوری دیگر. گفتم: سرورم، این ظهور از آن خداست یا از آن حجاب؟ فرمود: همانا خداوند، آفریدگان را جز به ذات خویش فرا نمی‌خواند. مگر نمی‌بینی که خداوند در آغاز آفرینش، خود خلق را با ذات خویش، به سوی ذات خویش دعوت کرد، بی‌آنکه به هیچ‌یک از آفریدگانش نیازی داشته باشد؛ سپس از جانب خویش حالت عجز را آشکار می‌سازد. گفتم مولای من، مرا آگاه فرمایید که خداوند پس از آن با آنان چه می‌کند؟ فرمود:آری خداوند حجاب را از آنان برمی‌گیرد و ایشان را از حالت مسخ‌شدگی به مرتبه بشریت بازمی‌گرداند. سپس بر آنان تجلی می‌کند و آنان را به معرفت و اطاعت