سپس خداوند متعال فرمود﴿ :و به یاد آورید هنگامی را که از شما پیمان گرفتیم که خون یکدیگر را نریزید. و یکدیگر را از سرزمین‌های خود بیرون نکنید. سپس به این پیمان اقرار کردید، در حالی که خود گواه بودید. اما این شما هستید که یکدیگر را می‌کشید. و گروهی از خود را از خانه و کاشانه‌شان بیرون می‌کنید. و در گناه و تجاوز بر ضد آنان یکدیگر را یاری می‌دهید. و اگر به صورت اسیر نزد شما آیند، برای آزادی آنان فدیه می‌دهید. در حالی که بیرون کردن آنان از آغاز بر شما حرام بود. آیا به بخشی از کتاب ایمان می‌آورید و به بخشی دیگر کافر می‌شوید؟ پس کیفر کسی از شما که چنین کند، جز خواری در زندگی دنیا نیست. و در روز قیامت به سخت‌ترین عذاب بازگردانده می‌شوند. و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست﴾

شیخ یعقوب حسن در رساله "تذکرة الحیاة الروحیة "گفته است: این آیه، پاسخی است به اهل تفویض که می‌پندارند خداوند امر و نهی خود را به بندگان واگذار کرده و برای او عجز و ناتوانی قائل شده‌اند؛ و بدین‌سان، امر و نهی و وعده و وعید الهی را باطل می‌کنند.