شناخت﴾؛ یعنی آنان که با معرفت وجود در هر دو حال انس گرفتند و در هر دو ظهور به او اقرار نمودند.
و شاب ثقه در کتاب "الحاوی" گفت: این آیه بر جایز بودن فراوانی شاگردان و نوشیدن سار دلالت دارد.
و شیخ محمود حسن محمد بتعلوس در رساله "المطالع البهیة" گفت :تا هر صاحب خرد پاک و دل سالم بداند که مقصود از صخره، همان سید فاطر است؛ صخره‌ای نورانی و چشمه‌ها همان دوازده بازگشتی هستند که در طول زمان‌ها و اوقات، فیوضات موسی از آن‌ها حاصل می‌شود، و زدن سنگ با عصا، کنایه از طلب معرفت آن است.
خداوند متعال فرمود: ﴿و آن‌گاه که گفتید :ای موسی، ما هرگز بر یک نوع غذا شکیبایی نمی‌کنیم؛ پس از پروردگارت بخواه تا از آنچه زمین می‌رویاند، از سبزی‌ها خیارها، گندم یا سیر، عدس و پیازش برای ما بیرون آورد. موسی گفت :آیا چیزی پست‌تر را با آنچه بهتر است عوض می‌کنید؟ به شهری فرود آیید که آنچه خواسته‌اید برای شما فراهم است. و خواری و بینوایی بر آنان زده شد و به خشمی از سوی خدا گرفتار شدند؛ زیرا به آیات خدا کفر می‌ورزیدند و پیامبران را به ناحق می‌کشتند. این بدان سبب بود که نافرمانی می‌کردند و از حد می‌گذشتند﴾