شیخ حاتم جدیلی در کتاب "التجرید "گفته است: مراد از آن، اقرار به ولایت مولا و اعتقاد به الوهیت اوست، و اینکه این امر جز بر خاشعان سنگین است؛ و این همان سخن حق درباره مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- است.
امیر حسین بن مکزون در کتاب "تزکیة النفس "گفته است: نماز، معرفت پیوند حجاب با معناست؛ زیرا شناخت این حقیقت، همان نماز حقیقی است؛ بدون آنکه برای اسم و معنا آمیختگی یا برابری اثبات شود. بلکه باید قدرت مطلق را برای معنا بالذات، و برای اسم به واسطه معنا اثبات کرد. و این همان معرفت جدایی در عین پیوستگی است.
شیخ حسین احمد در رساله "تذکرة المریدین "گفته است:
رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: نماز ستون دین است؛ هر کس آن را برپا دارد، دین را برپا داشته است، و هر کس آن را ویران سازد، دین را ویران کرده است.
پس نمازی که بدان فرمان داده شده، صورتی ظاهری است که از اسرار، اشارات پنهان و اشخاص عقلی، که در پس دیوارهای این صورت ظاهری پوشیده‌اند، حکایت می‌کند. این حقایق را تنها صاحبان بصیرت درمی‌یابند؛ همان کسانی که خداوند آنان را به معرفت خویش گرامی داشته و برای راز خود برگزیده است.