چنان‌که در کتاب "الأسوس "آمده است: پس خداوند متعال برای فرشتگان در صورت کودکی که نیازمند پرورش بود، ظاهر شد؛ سپس برای آنان در صورت جوانی نیرومند و برومند آشکار گردید؛ و بار دیگر در صورت پیرمردی سالخورده با سر و ریش سپید بر آنان تجلی کرد. در هر یک از این صورت‌ها، از کودک جوان و پیر، علم و قدرت خویش را به آنان نشان داد. آنگاه فرشتگان گفتند: فرمان از آن توست؛ هرگونه که بخواهی ظاهر شو. معبودی جز تو نیست. و نیز فرموده است:صورت‌ها بر آنان متفاوت بود، اما قدرت‌ها نزد آنان هیچ اختلافی نداشت. این، همان شناخت کلمات برای اهل نور است.

و شیخ حسین احمد در رساله "تذکرة الأفکار "گفته است: کلماتی که آدم از پروردگار خود دریافت کرد، عبارت‌اند از مظاهر آغازین که تجلی اشخاص عقلی‌اند و به مشیت، فطرت، علم، قدرت و لطف خفی شناخته می‌شوند. مراد از کلمات، شاخه‌ها و تجلیات فیض‌بخشی است که از تابش انوار حقایق معنوی و ذات قدسی در عوالم علمی پدید آمده‌اند. بدین‌گونه، این پنج سایه مثالی، سایه‌هایی از آن انوار شدند که از ذات ذوات، هیولای هیولاها و بنیاد همه حرکات ظهور یافته‌اند. پس از آدم نیز هر پیامبر مرسلی این کلمات را دریافت کرد و هر پیامبری به واسطه آنان تمثل یافت تا در دفتر توبه‌کنندگان ثبت گردد.