وجه نخست: آدم، همان اسم اعظم و حجاب اکرم است، و کلمات، همان ظهوراتی هستند که معنا به وسیله آن‌ها به عنوان اسم خود، در پنجاه‌وچهار ظهور، با رفع همانندی آشکار گردید؛ ظهوری که از مرتبه ذاتی نیز برتر است. حقیقت آن است که آدم، یعنی اسم اعظم، از هر خطا و لغزشی معصوم است؛ بلکه خطا و اشتباه از ما، یعنی اهل عالم فنا، سر می‌زند. این معنا را سخنی که شیخ حسن بن شیخ محمد در رساله خود از ابوسعید نقل کرده، تأیید می‌کند که گفت: امر و نهی، عذر آوردن و بیم دادن، خوردن از درخت، مخالفت و معصیت، همگی به ما مربوط است و به ما بازمی‌گردد؛ اما اسم باب و عالم علوی از همه این امور منزه هستند.

وجه دوم :اگر مقصود، آدم بشری باشد، کلمات همان هفت ظهور ذاتی از هاء تا عین هستند، و این تفسیر، معرفت کلمات برای اهل بشریت است.

وجه سوم: اگر آدم، همان سید محمد باشد، کلماتی که دریافت کرد عبارت‌اند از مشاهده حقیقت وجود خویش در مقام والا و جایگاه مجد، با صبغه لاهوت، در حضرت ملکوت، همراه با فیض نافذ، نور جاری، مرکز درخشان و تابناک، تا دایره وجود در سایه گسترده. آنان نور، روشنایی و سایه‌اند. و اگر آدم از عالم نور باشد، کلمات عبارت‌اند از ظهور خداوند متعال برای هر گروه، متناسب با مرتبه و حقیقت آنان.