و شاب ثقه در کتاب "الجواهر "گفت:
مولای ما جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: آدم، خداوند را به حق این نام‌ها خواند نام‌هایی که عبارت‌اند از :محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین -عَزَّ عَزُّهُمْ- ، و اینان همان کلمات هستند.
و شیخ عبود محمد عبود در رساله "التوحيد "گفت: آدم، همان اسم اعظم است و کلمات او عبارت‌اند از :میم، فاء و سه حاء. همچنین گفته شده است که مقصود از کلمات علم، قدرت، مشیت، فطرت و لطف پنهان است؛ همان‌گونه که صاحب "رساله مصریه" گفته است. و نیز گفته شده است که کلمات عبارت‌اند از: هاء، باء و قاف. و معنای سخن خداوند﴿ :خدا توبه او را پذیرفت ِ﴾این است که :او را به خود نزدیک ساخت. و معنای﴿همانا او بسیار توبه‌پذیر و مهربان است ُ﴾این است که: او نزدیک، بردبار لطیف و کریم است.
و شیخ معلا ربیع در رساله" المستبصرين "گفت:
مولای ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود :کلمات عبارت‌اند از :محمد، فاطر، حسن حسین و محسن. آدم این کلمات را از پروردگار خود دریافت کرد و به وسیله آن‌ها به درگاه او توسل جست، پس خداوند توبه او را پذیرفت. اما در باطن محض کلمات بر سه وجه تفسیر می‌شوند: