و بر اساس وجهی دیگر، بهشت همان نورانیت و صفا است. ما نه شنیده‌ایم و نه دیده‌ایم که زید بن حارثه از بهشتی که همان معرفت است، یا از نورانیت به بشریت هبوط کرده باشد، و نه هیچ‌یک از اشخاص علوی چنین کرده‌اند؛ بلکه آنان با ظهور معنا، اسم و باب ظاهر می‌شوند و با غیبت آنان، پنهان می‌گردند. پس اگر چنین است، خطاب معصیت، خوردن از درخت، مخالفت و هبوط از بهشت، در حقیقت متوجه ما است و به ما بازمی‌گردد؛ زیرا این ما هستیم که از بهشت، یعنی عالم نورانیت، به زمین، یعنی عالم بشریت و بدن‌های خاکی، فرود آمده‌ایم.

سپس خداوند متعال فرمود﴿ :پس آدم از پروردگار خود کلماتی دریافت کرد، و خدا توبه او را پذیرفت؛ همانا او بسیار توبه‌پذیر و مهربان است ﴾

شیخ صالح ناصر در کتاب "العقائد الروحية "گفت: کلماتی که آدم از پروردگارش دریافت کرد، همان ظهورات نورانی است. و توبه، همان بازگشت است آن هنگام که معنا، اسم را در پرده غیبت می‌برد و خود به همانند صورت او ظاهر می‌شود در پنجاه و چهار، با از میان برداشتن همانندی، به صورت نور و بشر. خداوند ما را بر معرفت آنان ثابت‌قدم بدارد.