سید رسول -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: هرگاه نفس، قوت خود را به دست آورد، آرام می‌گیرد. و مقصود از قوت، علم است. پس هنگامی که ضد، منبأ را گمراه کرد او را از بهشت بیرون آورد و دعوت عالیه از او گرفته شد و ضد بر او شادمان گردید. آنگاه منبأ به مولای خود پناه برد و او را به اسماء حسنی‌اش خواند تا خداوند توبه‌اش را پذیرفت.

و شیخ حاتم جدیلی در کتاب "التجريد "گفت: از آنجا که نفوس نافرمانی کردند، به زمین فرود آورده شدند و در این صورت‌های انسانی که از خاک زمین ترکیب شده‌اند زندانی گشتند. این نخستین مرحله وارونگی و سقوط آنان از عالم بالا به عالم فرودین بود. و مقصود از سخن خداوند﴿ :برخی از شما دشمن برخی دیگر خواهید بود ّ﴾آن است که دشمنی میان نفوس طبیعی است؛ زیرا نفس تا هنگامی که در اسارت طبیعت باقی بماند، در عذاب خواهد بود.

و شاب ثقه در کتاب "البحث والدلالة في مشكل الرسالة "گفت: در داستان آدم که به عنوان پدر بشر مورد خطاب قرار گرفته و معصیت، خوردن از درخت، مخالفت و هبوط از بهشت به او نسبت داده شده است در باطن، مقصود زید بن حارثه، نخستین اشخاص منبأین، است. و بهشت، همان معرفت است؛ چنان‌که در روایات طایفه خصیبیه بر آن اتفاق شده است.