و شیخ حسین احمد در رساله "قرة النظر "گفت: آنان، مومنانی هستند که از همان عالم ذر نخست، پس از مرتبه لاحقان، به رب خود اقرار کردند. سپس مزاج آنان را متوقف ساخت و در این بدن‌های بشری جای گرفتند. آنان در این اجسام باقی خواهند ماند تا مدت مقرر خویش را به پایان رسانند؛ یعنی تا پایان دوره تکرار. آنگاه به آنان توفیق داده می‌شود که به ملکوت آسمان صعود کنند و در کنار ملأ اعلی جای گیرند.

سید ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- در "المجالس النمیریة "فرمود: بدان که آدم و حوا دشمن یکدیگر نیستند؛ بلکه دشمنی میان مومنان و کافران است، زیرا سرشت و منشأ وجودی آنان با یکدیگر متفاوت است. روح مؤمن از نور واپسین پدید آمده است و روح کافر از تاریکی ابلیس که لعنت خدا بر او باد شکل گرفته است پس به سبب دشمنی آنان با خدا، پیامبر او و مومنان، خداوند آنان را به اسفل السافلین یعنی به مسخ، بازمی‌گرداند.

و محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله "المصرية "گفت: شیطان، همان ضد دوم که لعنت خدا بر او باد است. او منبأ را با دانشی از دانش خود، که آراسته و فریبنده بود، گمراه ساخت. منبأ به آن گرایش یافت و از آن خورد. مقصود از "خوردن" در اینجا خوردن غذا نیست، بلکه فراگرفتن و پذیرفتن آن علم است.