مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- از مولای ما امام جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره ظهور معنا -عَزَّ وَجَلَّ- در میان آفریدگانش پرسید. آن حضرت فرمود :همانا ظهور مولای تو در میان آفریدگانش شگفت‌انگیز است؛ و جز دانایی آگاه، کسی حقیقت آن را نمی‌داند رحمت فراگیر او و حکمت کاملش اقتضا کرده است که چیزی را آشکار سازد و به صفت همان چیز تجلی کند، به گونه‌ای که نام آن چیز بر او اطلاق شود، در حالی که آن چیز، غیر از اوست و او، سبحانه، برای هر چیز، به صفت همان چیز تجلی می‌کند، بی‌آنکه در آن حلول کرده باشد؛ زیرا او عزوجل، از همه اسم ها و صفات منزه است. اما از لطف و فضل اوست که آنچه عقل‌ها حمل کرده‌اند، به اندازه صفای خود آن‌ها ثابت شده است؛ و گوش‌ها از او، به اندازه توان خود شنیده‌اند و چشم‌ها او را به اندازه گستره ظرفیت خود دیده اند. و هر کس، او را به اندازه استحقاق خود برای رؤیتش می‌بیند، و به حسب منزلت و به اندازه توان خویش به او می‌نگرد؛ و او سبحانه، هرگز از حقیقت و کیان خویش خارج نشده است، هرچند برای مشاهده آنان ظاهر شده باشد.

این سخن، چکیده همه معارف است، و همان آرزوی بزرگ و نهایت غایت است که خالق عظیم آن را پیش روی عارفان خویش قرار داده است؛ همان کسانی که قادر را از طریق قدرت شناختند، پس صورت را برای اثبات قدرت ثابت دانستند، و هرگاه