سجده برای اسم است و عبادت برای معنا، این است که سجده، سجده اطاعت است نه سجده عبادت. ازاین‌رو، فرشتگان فرمان سجده را اطاعت کردند؛ مگر ابلیس که همان دومی است، خدا او را لعنت کند که از فرمان اطاعت اسم سرپیچی کرد و در نتیجه، برای همیشه سزاوار مسخ و زیان ابدی گردید.

و شیخ محمود صالح زلو در رساله "سبیل الهدایة "می‌گوید:

مراد از آدم در اینجا، حجابی است که خداوند هنگام فرود آوردن آنان به زمین خود را به وسیله آن از ایشان پوشانید. و مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ، پس از بیان آفرینش آدم، چگونگی خلقت او، دمیدن روح در وی و پدیدار شدنش به صورت انسانی در نیکوترین هیئت، فرمود: خداوند سبحان، امانتی را که نزد فرشتگان نهاده بود و نیز عهد و سفارشی را که از آنان گرفته بود، از ایشان مطالبه کرد؛ همان عهدی که بر اساس آن باید با سجده بر آدم و فروتنی در برابر کرامت او، فرمان الهی را بپذیرند. پس همگی سجده کردند، جز ابلیس. غیرت و تعصب او را فراگرفت، شقاوت بر او چیره شد، به اصل آفرینش خود از آتش بالید و آفرینش آدم از گل خشک را ناچیز شمرد. ازاین‌رو، خداوند به او مهلت داد؛ تا استحقاق خشم الهی بر او کامل گردد، آزمایش به نهایت خود برسد و وعده الهی تحقق یابد. و این همان است که خداوند متعال فرمود﴿ :همانا تو از مهلت‌یافتگانی،