علم الهی از پیش درباره آنان جاری شده بود. در میانشان دعوت‌ها، بیم‌دهندگان و پیامبرانی وجود داشت و برایشان شریعت‌هایی مقرر شده بود. وعده و وعید و اتمام حجت نیز درباره آنان همانند آنچه در این جهان انسانی جریان یافت، برقرار بود. در میان آنان نیز فرعون‌ها، دشمنان، ابلیس‌ها و شیاطین پدید آمدند. پیامبران را تکذیب کردند در زمین فساد نمودند و خون‌ها ریختند؛ چنان‌که این آیه بر آن دلالت دارد. مقصود آیه همین گروه‌اند. و فرشتگان، همان عالم نورانی‌اند که پنج هزار تن از صاحبان مراتب عالی را تشکیل می‌دهند.

شیخ محمود صالح زلو در کتاب "سبیل الهدایة "می‌گوید: شایسته‌تر آن است که دانشمندان خردمند، به ناتوانی خود از درک منشأ این حقیقت اعتراف کنند و از جست‌وجوی علت آن دست بردارند؛ زیرا فرشتگان در برابر سخن خداوند که فرمود ﴿من در زمین جانشینی قرار خواهم داد﴾ پاسخ دادند، اما هیچ‌یک از مفسران و دانشمندان جرئت نکرده است در ژرفای این راز فرو رود و علت اعتراض فرشتگان را در این گفتار﴿آیا در آن کسی را قرار می‌دهی که در آن فساد کند؟﴾به طور کامل بررسی کند. هیچ پژوهشگر خردمندی نیز خود را در معرض خطر گشودن این راز پوشیده قرار نداده است. اما هر کس در این آیه تدبر کند، به هدف آفرینش انسان پی خواهد برد؛ اینکه اراده خداوند بر آن تعلق گرفته است که آبادانی زمین، عمران آن، پیشرفت و تکامل