می‌دانم که شما نمی‌دانید. یعنی او داناست به آنچه سینه‌ها پنهان می‌دارند و به رازهای نهان امور؛ و آنان جز آنچه خدا به ایشان آموخته بود، چیزی نمی‌دانستند.

و نیز در رساله "دانیة القطوف "می‌گوید:

مولای ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- در کتاب الصراط فرمود: ای مفضل، بدان که از هنگام ظهور آدم تا ظهور محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- ، هیچ‌گاه کسی برای خدا به مقامی برنخاست، مگر آنکه مردم این جهان او را ساحر یا کاهن خواندند. بنابراین سخن فرشتگان که گفتند: آیا در زمین کسی را قرار می‌دهی که در آن فساد کند و خون‌ها بریزد؟ اشاره به همین نسبت سحر و کهانت است. خداوند این خطاب را متوجه فرشتگان ساخت، در حالی که فرشتگان اهل چنین سخنی نبودند؛ بلکه این خطاب برای آن بود که آدمیان دریابند این همان پاسخ و گمان آنان است فرشتگان از چنین نسبتی منزه‌اند و این سخن در حقیقت به ما انسان‌ها مربوط است و به ما بازمی‌گردد.

محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله "المصریة "می‌گوید: پیش از پیدایش جهان بشری، در این عالم، جهانیانی وجود داشتند که به نام‌های من، بن، طم، رم، جان و جن شناخته می‌شدند، و همان‌ها جان بودند.