در باب اثبات ظهور خداوند به صورت دیدنی از طریق عقل و نقل

پیش‌تر گفتیم که علت نخستین در هستی، یعنی آفریدگار سبحان، در مقام وجود واجبش، از نظر رؤیت، یا باید قادر بر اظهار ذاتش برای خلق باشد و یا از انجام این کار ناتوان میباشد. که احتمال دوم محال است؛ زیرا پذیرش آن، به معنای نسبت دادن عجز به آفریدگار است و عجز، نقص است و نقص از صفات مخلوق است، در حالی که خالق، متصف به کمال مطلق است.حال اگر او قادر باشد و قدرت از صفاتش باشد، لازم می‌آید که یا خود را به مخلوقاتش نشان دهد و یا با وجود توانایی، از ظهور خودداری کند. احتمال دوم، یعنی اینکه خداوند با وجود توانایی بر ظهور، از آن خودداری کند و ظاهر نشود، این امر نیز محال است؛ چرا که در احتمال اول (ظهور) حکمت و خیر و مصلحت نهفته است و آفریدگار متعال، عالِم و حکیم است و افعالی از او صادر نمی‌شود مگر از روی علم و حکمت، و تنها برای خیر و مصلحت عمل می‌کند.

اگر از کسانی که منکر دیدار خداوند هستند بپرسیم: وجه حکمت در چیست که آفریدگار، به‌طور کلی از بندگان خردمندش که از قدرت و علم تهی نیستند پنهان بماند؛ در حالی که واجب‌الوجود هست و به قدرت مطلق و عقل فیّاض (بخشنده)