کردن شکمش نداشته باشد. اما برای محبّ و دوستدار، چیزی لذیذتر و گواراتر از رؤیت محبوبش نیست. آیا خداوند سبحان و متعال، که حکیم و کریم است، از بخشیدن مشاهده‌ی خود به کسی از محبّانش که مشتاق رؤیت اوست، بخل می‌ورزد؟

‌خداوند فرمود: ﴿و زمین از نور پروردگارش درخشید﴾ و باز فرمود: ﴿هرگز چنین نیست؛ آن‌ها در آن روز از پروردگارشان محجوب‌اند﴾. دقت کنید که نفرمود پروردگارشان از آن‌ها محجوب است، بلکه فرمود آن‌ها محجوب‌اند. در این نکته اشاره‌ای است به آن کافرانی که به جای روح، به مادیات و به جای خالق، به مخلوق مشغول شدند؛ پس در نتیجه‌ی اعمالشان و غفلت از شناخت مولایشان، محجوب شدند. آنان اگرچه او را به واسطه‌ی تجلی می‌بینند، اما او را به حقیقت نمی‌شناسند و هر یک از آنان می‌گویند «خدا پروردگار من است»، اما اگر از آنان بپرسی، او را به حقیقت نمی‌شناسند.