در پاسخ به این سؤال، تنها دو راه پیش رو داریم: یا بگوییم او قادر نیست ذاتش را به خلقش نشان دهد، یا بگوییم قادر است. اگر راه اول را بپذیریم، در واقع خداوند متعال را به «عجز» متهم کرده‌ایم، در حالی که او سبحان به قدرت و کمال متصف شده و از عجز و ناتوانی منزه است. و اگر راه دوم را برگزینیم یعنی او قادر به اظهار ذاتش است اما از ظهور خودداری کرده است ممکن است فعل او را با این گفته، دور از حکمت بدانیم.
چرا که در ظهور خداوند متعال برای بندگانش، به‌ویژه مؤمنان، آرامش و لذتی است که هیچ لذتی با آن برابری نمی‌کند. آیا برای عاشقی شیدا، لذتی بالاتر از رؤیت معشوقش متصور است؟ همچنین، تجلی او برای محبّانش، موجب جذب آن‌ها به سوی محبت و کارهای نیک و فضیلت است و قلب‌هایشان را با ایمان و چهره‌هایشان را با حیا و فروتنی در پیشگاه او پر می‌کند.
از مولانا رضا علی بن موسی -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «همانا مولا(پروردگار) بر شما ظاهر شد تا آداب او آموخته شود.»
همانا میزبانی است که اگر از مهمانش پنهان شود و در حجاب بماند، قلب آن مهمان شاد نمی‌شود، هر اندازه هم که انواع خوراک‌ها و نوشیدنی‌ها برایش فراهم کرده باشد؛ مگر آنکه آن مهمان، فردی شهوت پرور و پرخور باشد و هیچ هدفی جز سیر