خود) را می‌بیند، درست مانند کسی که در آینه می‌نگرد و خودش را می‌بیند، در حالی که آن پروردگارِ متجلی، والاتر از هرگونه مادیت و بشریت است.
سید خصیبی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- این معنا را چنین توضیح می‌دهد:
«و ذات خداوند را به صورت تصویری (با تکیه بر قدرت خود) به آن‌ها می‌نمایاند.در حالی که خداوندِ مصوّر (صورت‌گر)، از اینکه خودش دارای جسم و صورتی محدود باشد، پاک و منزه است.»
خواننده در فصل آینده ان‌شاءالله با قدرت این حجت و صراحت این برهان مواجه خواهد شد، همان‌طور که آیات دیگری در قرآن و تورات وجود دارد که ظهور و مشاهده‌ی آفریدگار را اثبات می‌کند و در فصل مذکور به آن‌ها پرداخته خواهد شد.
اما در مورد حکم عقل آن بخشش الهی بزرگ چه چیزی مانع از این است که عقل حکم کند و بر رؤیت آفریدگار سبحان اقرار نماید؟ و همانا میل و اشتیاق عقل بلندپرواز و رهاست و همواره می‌کوشد تا بر اسرار موجودات واقف شود؛ وقتی خداوند متعال قادر است و «قدرت» از ویژگی‌های اوست، آیا ممکن است خودش را بر خلقش ظاهر کند یا این امر محال است؟