هیچ دشواری نخواهد بود، درست همان‌گونه که در دیدن هر یک از آن دو (خورشید و ماه) دچار دشواری نمی‌شوید.¹»

و همچنین از پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- روایت شده است که فرمود: «هنگامی که اهل بهشت وارد بهشت شوند، خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: آیا چیزی می‌خواهید تا بر شما بیفزایم؟ آنان در پاسخ می‌گویند: آیا چهره های ما را سپید (روشن) نکردی؟ آیا ما را در بهشت وارد نکردی و از آتش نجات ندادی؟ در این هنگام، خداوند پرده را کنار می‌زند و به آنان چیزی محبوب‌تر از نگریستن به پروردگارشان بخشیده نمی‌شود.»

‌این پاسخ ما و بخشی از براهین و حجت ما در برابر کسانی است که رؤیت خداوند را به طور مطلق انکار می‌کنند. اما در مورد آنان و کسانی که رؤیت را تنها در آخرت ممکن می‌دانند، خطاب به خواننده می‌گویم: اگر مقصود از سخن خداوند متعال به حضرت موسی -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود ﴿هرگز مرا نخواهی دید﴾، نفی مطلقِ رؤیت در هر مکان و زمانی باشد، پس معنای این آیات چیست که می‌فرماید: ﴿و آیا خبر موسی به تو رسیده است، آن‌گاه که آتشی دید و به خانواده‌اش گفت: درنگ کنید،