سپس از خواب بیدار شدم در حالی که قلبی شاد و خاطری آسوده داشتم نسبت به نگارش این رساله و نام‌گذاری آن به این اسمی که مولایم برایم تعیین فرموده و بر آن مهر تأیید زده بود. در آن هنگام یقین یافتم که در این عمل خود به کامل‌ترین موفقیت دست یافته‌ام و بهره‌ای فراوان از نعمت و عنایت مولایم به دست آورده‌ام؛ به‌ویژه آنکه با گفتن عبارت ﴿ولیکن برای آنکه قلبم آرام گیرد﴾، در واقع از سرورم ابراهیم خلیل تقلید کردم و به روش او گام برداشتم، آن‌گاه که از پروردگارش پرسید: ﴿پروردگارا به من بنمایان که چگونه مردگان را زنده می‌کنی؟﴾¹، خداوند فرمود: ﴿آیا ایمان نیاورده‌ای؟﴾، گفت: ﴿بلکه آورده‌ام، ولیکن برای آنکه قلبم آرام گیرد﴾. و ستایش مخصوص خدایی است که او توفیق‌بخش و هدایت‌کننده به سوی هر آن چیزی است که در آن خیر و درستی و استقامت باشد؛ چه نیکو سرور و چه نیکو یاوری است.