اما گروهی که قائل به رؤیت در هر دو ناحیه‌ی دنیوی و اخروی هستند، ما پیروان سید ابی‌عبدالله حسین بن حمدان خصیبی از شیعیان هستیم و همچنین فرقه‌ی اسماعیلیه؛ و در زمره‌ی اینان، دروزی ها نیز جای می‌گیرند که در دوران الحاکم بأمرالله فاطمی از آن‌ها جدا شدند و تنها به عبادت الحاکم بسنده کرده و از همراهی با کاروان اسماعیلیان گسستند. تمامی این‌ها نیز خطایشان آشکار و روشن است؛ زیرا از یک سو امامت را از صاحب شرعی و حقیقی‌اش، یعنی امام موسی کاظم -عَزَّ عَزُّهُ- ، منحرف کرده و آن را به برادرش اسماعیل نسبت دادند، و از سوی دیگر معتقدند امام که ویژگی‌های الوهیت در او تجلی می‌کند تا به امروز همواره ظاهر و موجود است و در حال حاضر او را در شخص «آقا خان»، امامشان در پاکستان یا هند، منحصر کرده‌اند.

همچنین همان‌گونه که از هر دو طیف اهل سنت و شیعه روشن شد، گروه دیگری نیز پدید آمدند که به پیروانشان صوفیان (متصوفه) می‌گویند؛ اینان نیز به رؤیت خداوند باور دارند، اما برخی از آنان در اعتقاد خود چنان زیاده‌روی کردند که به باور «حلول» او در مخلوقاتش رسیدند؛ در حالی که خداوند از چنین سخنانی بسیار والاتر و برتر است. همچنین لازم به ذکر است که فرقه‌ای به نام «مجسمه» وجود دارند که مدعی‌اند خداوند با جسم، دو دست، دو پا و اندامهایی ظاهر می‌شود. در میان غیرمسلمانان نیز برخی از مسیحیان هستند که به الوهیت سید مسیح باور دارند و او را