در مقابل، شما گفته‌اید و معتقدید که هیچ خالق قادر متعال، حکیم، خدای قادر مطلق و بینا که اطاعت را پاداش دهد و معصیت را مجازات کند، وجود ندارد. شما برای کسی که ناآگاه و بی‌فهم است و البته نه قضاوت می‌کند و نه مجازات، علیت قائل شده‌اید. اگر حق با شما بود، فقط در فکر خود حق داشتید و برای این درستی هیچ پاداش و جزایی دریافت نخواهید کرد.. اما اگر اشتباه کرده باشید، از سه جهت زیان کرده‌اید: نخست، از جهت اندیشه و اعتقاد؛ دوم، از جهت افتادن در دام عذاب ابدی و دردناکی که نتیجه‌ی انکار وجود خدای زنده و قادر است؛ و سوم، از جهت محروم شدن شما از لذت نعمت جاودانه الهی.

‌و علاوه بر این، شما با این اعتقاد فاسد خود، راه را برای اباحه‌گری (آزادگی مطلق از تکالیف) و روی آوردن به کارهای ناپسند و زشت می‌گشایید؛ چرا که کسی که باور داشته باشد هیچ نگهبانی نیست که اعمال و لغزش‌های او را زیر نظر داشته باشد و هیچ حساب‌گری نیست که او را درباره نتایج آن اعمال بازخواست کند تا بر کارهای بدش کیفر شود و در برابر کارهای نیکش پاداش یابد، در حالی که در صحنه لذت‌های حسی و خوشی‌های شهوانی قرار دارد که از هر سو او را احاطه کرده‌اند، هر کس که حال و اعتقاد و واقعیت زندگی‌اش چنین باشد، جای تعجب نیست اگر با غرایز حسی و مطامع شخصی خود همسو شود و آن‌ها را از میان لذت‌های مادی و وسوسه‌های زندگی که به سوی آن‌ها می‌شتابد و دلبستگی دارد، سیراب کند.