از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است: «علم باطن، رازی از رازهای خداوند است و حکمی از احکام او، که آن را در قلب‌های هر کس از بندگانش که بخواهد می‌افکند».

از مُرازم روایت شده است که گفت: اباعبدالله -عَزَّ عَزُّهُ- به من فرمود: «همانا امر ما، همان حق است؛ و حقِ حق است، و او همان ظاهر است، و باطنِ ظاهر است، و باطنِ باطن است؛ و او همان راز است، و رازِ کسی است که رازدار است، و رازی است که با رازی دیگر پوشانده شده است»¹.

سرور ما، امام کاظم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «بدبخت‌ترینِ بدبختان شما کسی است که آنچه از علوم باطنی ما خبر داده می‌شود را تکذیب کند؛ یعنی در ظاهر ما را تصدیق می‌کند، اما در باطن ما را تکذیب می‌نماید»².

علی بن ابراهیم در تفسیر این کلام خداوند متعال که می‌فرماید: ﴿روزی که پرده برداشته شود و مردم به سجده خوانده شوند﴾³، گفته است: «آن روزی است که پرده از اموری که پنهان بود برداشته می‌شود، و فاش می‌شود آنچه از حق آل محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- غصب کردند».