از امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که روزی به حذیفه بن یمان فرمود: «ای حذیفه، مردم را به آنچه نمی‌دانند سخن مگو، که در این صورت سرکشی کرده و کافر می‌شوند؛ همانا در میان دانش‌ها، دانشی است دشوار که تحمل آن بسیار سخت است، چنان‌که اگر کوه‌ها را مکلّف به حمل آن کنی، از تحملش ناتوان می‌مانند. همانا علم ما اهل‌بیت انکار خواهد شد و باطل شمرده خواهد شد، و راویان آن کشته می‌شوند و به هر کس که آن را روایت کند از روی ستم و حسد بدی روا می‌دارند؛ و این همه به سبب برتری و فضیلتی است که خداوند به خاندان وصی، یعنی وصی پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- ، بخشیده است»¹.

از ابن ابی‌یعفور روایت شده است که گفت: به اباعبدالله -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کردم: «ما می‌گوییم که علی -عَزَّ عَزُّهُ- به گونه‌ای بود که در گوشش نجوا شده و در سینه‌اش علم و حقیقت ریخته می‌شد (کنایه از دریافت الهامات غیبی و الهام مستقیم در قلب و گوش)». پس ایشان فرمود: «همانا علی -عَزَّ عَزُّهُ- مُحدَّث بود (کسی که با او سخن گفته می‌شد)».وقتی امام دید که این مطلب برای من دشوار است و به طور کامل درک نکردم، فرمود: «همانا در روز واقعه بنی‌قریظه