در کتاب «علی از گهواره تا گور» آمده است: «پس علی بر رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- سلام کرد و سپس این آیات را خواند: ﴿به نام خداوند بخشنده مهربان، به یقین مؤمنان رستگار شدند، همان کسانی که در نماز خود خاشع اند...﴾¹ تا پایان آیات. در این هنگام رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «به سبب تو رستگار شدند». و علی -عَزَّ عَزُّهُ- تمام آیات را تا این کلام خداوند خواند: ﴿آنان وارثانند همان کسانی که به بهشت فردوس وارث می‌شوند و در آنجا جاودان‌ خواهند ماند﴾². پس رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «به خدا سوگند تو امیر آنان هستی، از علوم تو بهره می‌برند و تو به خدا سوگند راهنمای آنان هستی و به واسطه‌ی تو هدایت می‌شوند».

‌و من از آن کسانی که می‌گویند و نقد می‌کنند که هر آنچه امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- از امور غیبی سخن گفته، دانشی است که از رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرا گرفته است، می‌پرسم: چگونه می‌توانند میان این گفته و اعتقاد خود، و میان آنچه در این خبر آمده است که تصریح می‌کند امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در لحظه‌ی ولادتش اذان و اقامه گفت و صحیفه‌های آدم و نوح و ابراهیم و تورات و انجیل و بخشی از قرآن کریم را خواند، جمع کنند؟‌