و علاوه بر دلایل بسیار اثبات‌کننده‌ای که در فصل‌های پیشین و این بخش پایانی آمده است، اگر دلیل ملموس بعدی را ارائه دهم، هر صاحب نظر و عقل‌سالم می‌داند که تمام فرقه‌های ظاهریِ مسلمانان اعم از شیعیان و سنیان، خوارج و حشویه همگی می‌گویند و باور دارند که کلام رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- که به "حدیث شریف" شناخته می‌شود، پس از کلام آفریدگار متعال در قرآن کریم، در رتبه‌ی دوم قرار دارد؛ و باور دارند که هیچ کلامی بالاتر از کلام رسول نیست، مگر کلام فرستنده‌ی او چرا که در هستی کسی بالاتر از پیامبر وجود ندارد جز خداوند.

‌و من از تو ای خواننده‌ی هوشمند، ای کسی که در فرهنگ و دانش، در صفای تفکر و کیفیت داوری بی‌همتایی، می‌خواهم که مقایسه‌ای عادلانه و درست میان کلام امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در «نهج‌البلاغه» و کلام رسول -جَلَّ جَلَالُهُ- در «صحاح» (کتب معتبر حدیثی)، چه از طریق شیعه و چه از طریق سنی، به عمل آوری تا ببینی کدام‌یک استوارتر و رسا‌تر است؟ بی‌شک تو، آزادانه و قانع، اعتراف خواهی کرد که کلام امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- از نظر معنا و ساختار، والاتر، تابناک‌تر، رسا‌تر و فصیح‌تر است؛ و این خود از چیزهایی است که ثابت می‌کند او پروردگار و آفریدگار اوست.

و به عنوان یک نتیجه گیری زیبا از این نتیجه گیری خوب، موارد زیر را به خواننده تقدیم می کنم: